ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณค่ะ
posted on 26 Feb 2011 13:48 by geminigemเราขาแพลง
เกือบสิบปีมานี้แทบไม่เคยขาแพลงเลยแท้ ๆ ดันมาแพลงเอาช่วงที่จะต้องไปวิ่งสอบปฏิบัติ เจริญจริง ๆ
เรื่องของเรื่องคือเราไปสยาม ไปติดต่อเรื่องเรียนนิดหน่อย แล้วระหว่างที่กำลังจะกลับ เดิน ๆ อยู่กำลังจะข้ามถนนแล้วมันก็...วูบ ! ตกจากฟุตบาทลงไปกองอยู่กับพื้นถนน วินาทีแรกที่รู้สึกคือ โอ๊ย อายชิบ-ายยยยยเลย ล้มกลางสยามเนี่ย แถมมีผู้หญิงคนนึงเดินมาพร้อมเราอีกต่างหาก แต่เค้าก็เดินผ่านเราไปแบบไม่ได้สนใจ สำหรับเราอารมณ์แรกคือดีใจที่เค้าไม่ใส่ใจความโก๊ะของเรา แต่อารมณ์ต่อมาคือ...โหย ไม่มีใครคิดจะช่วยเลยเหรอวะ
เราก็พาตัวเองขึ้นจากถนน ข้ามไปอีกฝั่งแล้วไปยืนเกาะเสาป้ายจราจร ประเภทที่บอกว่าตรงนี้ห้ามเลี้ยวนะ พวกนั้น อยู่หน้าโรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่ง เจ็บเข่า รู้สึกว่าขาขัด ๆ พอก้มลงดูก็เห็นว่าเข่าถลอก และนิ้วก้อยเท้าข้างขวาหนังเปิดมีเลือดกบ แล้วจู่ ๆ มันก็วูบขึ้นมาอีกรอบ หน้ามืด หูอื้อ รู้สึกเหมือนจะเป็นลม เชื่อได้เลยว่าถ้าออกเดินต่อไปตอนนั้นต้องไปร่วงกองอยู่ที่ไหนสักแห่ง ก็เลยยึดเอาเสาที่เกาะอยู่เป็นสรณะ งัดสมุดขึ้นมาพัดให้ตัวเอง หันหาที่นั่งก็ไม่มี หรืออาจจะมีแต่เรามองไม่เห็น เพราะ ณ จุดนั้นทุกอย่างกลายเป็นสีฟ้า ๆ ดำ ๆ หูรู้สึกเหมือนมีใครเอาหูฟังอินเอียร์มาอุด ก็ได้แต่มองเข้าไปที่เก้าอี้ในโรงเรียนภาษาตาละห้อย เหงื่อแตกพลั่กแบบคนที่จะเป็นลมเอาจริง ๆ ขยับไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น คนหลายคนเดินผ่านเราไปแบบไม่ใส่ใจ ตอนนั้นรู้สึกตัวเองโดดเดี่ยวมาก ๆ ช่วยตัวเองก็ไม่ได้จนอยากจะร้องไห้ขึ้นมา แต่ก่อนที่เราจะทันได้เริ่มบรรเลงเพลงโอด ก็มีมือนุ่ม ๆ มือหนึ่งมาจับแขน พร้อมเสียงที่ตอนนั้นรู้สึกว่าไพเราะสุดในสามโลกดังอยู่ข้างหู
"เป็นอะไรมั้ยคะน้อง ไปนั่งพักก่อนมั้ย"
นางฟ้าที่มาโปรดเราเป็นผู้หญิงผิวขาวสวมแว่น พี่ (?) เค้าสวมเสื้อสีดำ ปักตราอะไรไม่รู้ที่ตอนนั้นมองไม่รู้เรื่อง พี่เค้าก็ถามไถ่ว่าเราเป็นอะไร มากับใคร โทรเรียกเพื่อนมั้ย พอเราบอกว่าไม่เป็นไร แค่พักซักเดี๋ยวก็หาย พี่เค้าก็เลยว่างั้นขึ้นไปนั่งพักข้างบนก่อน
ข้างบนของพี่เค้าคือชั้นสองของ...อะไรก็ไม่รู้ ตอนนั้นมองไม่รู้เรื่อง พี่บอกว่าตอนนี้กำลังมีประกวด แต่มีที่นั่งให้เราขึ้นไปนั่งพักก่อนได้ จากนั้นก็ช่วยพยุงเราขึ้นบันไดไป บนชั้นสองนั้นมีพี่ทีมงานที่สวมเสื้อเหมือนพี่อีกหลายคน พวกพี่ ๆ กุลีกุจอหาเก้าอี้ให้เรานั่ง หาน้ำให้ดื่ม ถามแบบเป็นห่วงเป็นใย บอกจากใจเลยว่ารู้สึกดีมาก เราขอบคุณแล้วขอบคุณอีก ซึ้งใจในความใจดีของพี่ ๆ อย่างแรง พอตาเริ่มหายพร่าก็เห็นป้าย Holika Holika Gal contest และก็เห็นผู้หญิงวัยเดียวกับเราแต่งตัวกันสุดฤทธิ์เดินเข้าเดินออก ไม่กล้าอยู่รบกวนนาน พอตาหายพร่าแล้วก็เลยกะเผลกออกมา อยากจะบอกว่าขอบคุณมากเลยนะคะ
ขาข้างที่ก้าวพลาดลงจากฟุตบาทเริ่มบวมตุ่ย ฟันธงได้เลยว่าแพลง เลยลากสังขารตัวเองไปซื้อยาที่ Boots กะว่าอัดยาให้เต็มที่จะได้หายทัน คุยกับพี่เภสัชอยู่สักพัก พี่เค้าก็อวยพรให้เราสอบ ospe ผ่าน บอกว่าตั้งสติให้ดี ๆ ก็ไม่เป็นไรแล้ว หนูก็ขอให้พี่เป็นคนวาจาสิทธิ์นะคะ ^ ^ ขอบคุณพี่ด้วยค่ะ
หลังจากนั้นก็กะเผลกมาที่ Chester's Grill เพื่อหาอะไรใส่ท้องก่อนกินยา และหาน้ำแข็งประคบไอ้ลูกบวมตุ่ยที่ขาด้วย วันนี้วันเสาร์ เพราะฉะนั้นคนในร้านเลยเยอะมาก เราถือถาดข้าวหมุนเคว้งอยู่ในร้าน ไม่รู้จะไปนั่งตรงไหน ทุกคนก็ดูจะไม่สนใจและไม่มีแก่ใจจะขยับที่ให้เรานั่ง ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นแม้จะกินข้าวเสร็จแล้ว เราลองไปถามน้องผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง (แม่จ้าววว เดี๋ยวนี้เด็กเจ็ดขวบนั่งเล่น iPad แล้วเรอะ) ได้ความว่าที่ข้างแม่หนูน้อยเต็มแล้ว ชะรอยพนักงานจะเห็นเราตุ้บเผลก ๆ เลยเข้ามาช่วย บอกให้ส่งถาดมา ส่วนตัวเราให้เดินขึ้นไปชั้นสองของร้านที่เดิมตั้งป้ายไว้ว่าปิดให้บริการชั่วคราวได้เลย เราเลยได้นั่งโดยไม่ต้องยืนเงกรอโต๊ะว่างให้ขาบวมหนักกว่าเดิม ก็ต้องขอบคุณพนักงานท่านนั้นด้วยนะคะ
สำหรับเรา วันนี้เริ่มต้นด้วยความซวยอย่างแท้จริง ขาแพลงบวมตุ่ย จะเดินไปไหนก็ลำบาก แถมยังอยู่คนเดียว ลืมหยิบโทรศัพท์มาจากหออีกต่างหาก ทำอะไรไม่ได้เลย แต่เพราะความซวยดังกล่าว ทำให้เราได้เจอกับคนดี ๆ หลายคน และได้คิดอะไรหลายอย่าง
หลายครั้งที่เรา...รวมถึงใครอีกหลาย ๆ คน เห็นและเดินผ่านคนที่ก้าวล้มไปโดยไม่สนใจ
หลายครั้งที่เราเมินเฉย ไม่สนใจคนที่ยืนเคว้งคว้างหาที่นั่งในร้านอาหาร เพราะถือสิทธิ์ว่าเรานั่งอยู่ก่อนแล้ว จะรีบลุกไปทำไม
หลายครั้งเหล่านั้น เราคงทำให้พวกเค้ารู้สึกแย่ รู้สึกโดดเดี่ยวไม่ต่างจากที่เรารู้สึกในวันนี้
อันที่จริงคนไทยเป็นคนเอื้อเฟื้อ แต่อิทธิพลของมิจฉาชีพ และการดำเนินชีวิตที่เร่งร้อนเปลี่ยนลักษณะที่แสนน่ารักข้อนี้ของเราไป เราเองก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น และลืมไปแล้วว่าแค่การมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ให้แก่กัน บางครั้งก็สร้างความรู้สึกดี ๆ ให้คนที่เห็นได้ แม้เขากับเราจะเป็นคนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์แบบของกันและกันก็ตาม
ขอบคุณพี่ทุกคนที่เราได้พบในวันนี้ที่เตือนให้เรานึกขึ้นมาได้
ขอบคุณพี่ ๆ ทีมงาน Holika Holika Gal contest นะคะ ที่ให้หนูนั่งพัก ไม่งั้นคงได้ร่วงไปกองกับพื้นจริง ๆ แน่
ขอบคุณพี่เภสัช Boots สาขาสยามสแควร์นะคะ ที่ช่วยเลือกยาให้หนูแบบไม่โหดร้าย แม้จะโดน damage จาก Boots ไปถึง 245 บาท เนื่องจากเป็นยา original ทั้งสิ้น
ขอบคุณพนักงานเชสเตอร์สกริลล์ที่เห็นใจคนขากะเผลกและเข้ามาช่วย
เรื่องแค่นี้อาจจะดูเล็กน้อยในสายตาผู้ให้แต่ยิ่งใหญ่ในสายตาผู้รับนะคะ
หวังว่าพี่ ๆ ที่เราเอ่ยถึงจะได้มีโอกาสเข้ามาอ่านบ้าง สักคนก็ยังดี
"ขอบคุณมากค่ะ"
ปล. ถึงพี่ทีมงาน Holika Holika Gal contest หนูไม่ได้มาเรียนพิเศษนะคะ เพราะจบม.ปลายมาห้าปีแล้วค่ะ ตอนนี้จบป.ตรีแล้วด้วย ^ ^ และที่จริงแล้ว...หนูก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นะคะว่าหนูกับทีมงานบางคนที่ดูเด็ก ๆ ใครเป็นพี่กันแน่ แต่ก็ขอเนียนเรียกพี่ไปแล้วกันนะคะ แหะ ๆ